جریان سازی تا بهارستان/ دشت ورامین هر تحولی را نمی‌پذیرد!

✍️محمدخانی_ علی خزایی این را نشان داد که با حداقل تبلیغات و جلسات می تواندر انتخاباتی چون نماینده دشت ورامین  دوم شد، اما این به چه معنا است؟ حرکت جریان سازی و خاموش با حضورو فعالیت طیفی خاص و جذب آرای بسته توانست ۲۲ هزار رأی با حضور پدیده انتخاباتی چون مهدی زمانی افشار قدرت نمایی کند و این به گفته برخی ها زور آخر این طیف همین تعداد رای است و معلوم نیست این رای افزایشی یا کاهشی در دور دوم انتخابات باشد.

خزایی که در چهار سال پیش هم مدعی کرسی مجلس دشت ورامین بود با حمایت برخی جریان ها، مجدد سر سبز کرده و باقدرت خود را پیروز دور دوم انتخابات مجلس شورای اسلامی دشت ورامین می داند و یارگیری خاص را از سرگرفته و بیشتر به دنبال آرای حزبی بوده تا آرای مردمی در دل سه شهرستان قرچک،ورامین و پیشوا.

واقعیت پذیری و آزادی بیان نعمتی است که در اصل نظام مقدس جمهوری اسلامی وجود دارد و رسانه حسب دستور مقام معظم رهبری باید روشنگر مسیرهای مختلف سیاسی و اجتماعی باشد و در دشت ورامین در برخی محافل و مجالس از بسته بودن فضای فکری و سلیقه ای خزایی و اطرافیانش صحبت هایی زبانزد هست و گویا خزایی چی ها به غیر از دانه های تسبیح یاران خود شخص، گروه و جناحی را قبول ندارد و اگر هم حامی از جریان و تفکری دیگری باشد فقط جنبه تشریفاتی دارد و در این جریان صاحب نظر نیست که گواه این موضوع وضعیت انتصابات و حذف برخی چهره ها توسط حامیان وی در سطح شهرستان قابل لمس است.

شاید نوش آبادی در طول این چهار سال عملکرد قابل قبولی را نداشته باشد، اما سه دوره آورده های توسعه محور او و رزومه اجرایی وی را نباید نادیده گرفت و چراغ سبز تعامل وی با همین جریان این است که با همراهی تمام جریان حامی خزایی را در طول مدت ۴سال پذیرفته و سدی در برابر تصمیمات آن ها نداشته است و این چیزی نیست که بتوان آن را رد کرد.

عدم تسلط خزایی بر مسائل اجرایی،عدم قدرت کلام و تصمیم ، نداشتن رزومه ای قابل قبول نشان می دهد که جریان منظور به دنبال گزینه ای بوده که نظرات را به او بتوان تحمیل و لازم الاجرایی آن را از وی طلب کرد و رأس نشینی و تصمیم گیری در منطقه  جایی جز دفتر نماینده باشد و تصمیم گیرندگان اشخاصی دیگری جز علی خزایی باشند.

پایان فصل اول؛

ادامه دارد ….